System dwójkowy

Komputer składuje dane pod postacią impulsów elektrycznych. Lecz nie stosuje systemu dziesiętnego, w którym używamy różnych znaków, czyli cyfr, dla reprezentacji liczb do 9. a następnie tych samych na różnych pozycjach dla reprezentacji dziesiątek, setek, tysięcy i tak dalej. Maszyny używają systemu dwójkowego, w którym wystarczają do tego dwie cyfry. 0 i 1. Uktad elektroniczny tatwo rozróżnia brak sygnału. reprezentujący 0, od sygnału, reprezentującego 1. Zera i jedynki można także tatwo przedstawić jako otwór lub jego brak na karcie perforowanej, bądź jako zmianę namagnesowania nośnika na dyskietce lub taśmie magnetycznej. Te sygnały tworzą kod. który komputer potrafi odczytywać i zapisywać.

Komputer jest systemem wejść i wyjść z procesorem w charakterze „mózgu". Litery, cyfry. słowa, obrazy i dźwięki są zrozumiałe dla człowieka, lecz nie dla maszyny i dlatego muszą być przetransponowane z formy czytelnej dla człowieka na formę czytelną dla komputera, czyli na binarny system sygnałów elektrycznych. Służą do tego klawiatura, pióra świetlne, mikrofony. Informacja tak odczytana przez procesor jest przechowywana i obrabiana, a następnie z powrotem zamieniana na formę zrozumiałą dla człowieka.

To elektroniczne wyrafinowanie jest skutkiem długiego procesu rozwoju. Kart perforowanych użyto po raz pierwszy do przechowywania informacji już. w 1787 roku. gdy francuski tkacz Robert Falcon użyt ich do sterowania pracą krosna mechanicznego. System ten został później udoskonalony przez Josepha Jacąuarda. Rzędy otworów na karcie perforowanej oznaczały miejsca gdzie we wzorze pojawiała się nić danego koloru. Innymi słowy karty służyły do przechowywania informacji o szczegółach wzoru. Zmiana karty powodowała, że krosno tkało inny wzór.